woensdag 21 september 2016

Pin it & make it #9: een breitas


Vorige week ging ik voor de eerste keer naar het iHook haakcafé in Pollare. Creatieve bezige bij Sofie van Krosjee Klisjee had me hiervoor uitgenodigd en ik twijfelde geen seconde. Ik haak graag, maar slaag er nooit in om een project tot een goed einde te brengen. Vanaf nu dus wel!

Heel wat dames van de haakclub hadden een mooie breitas bij zich met daarin al hun spulletjes om te haken. Eerder een haaktas dus, maar bon, we gaan niet muggenziften. Toen ik thuiskwam, besloot ik meteen om ook zo een tas te maken tegen het volgende haakcafé. Ik herinnerde me dat Handmade Mieke hiervoor een tutorial had die ik ooit eens had gepind, dus werd het mijn Pin it & make it with Liesellove-project voor september.

Ik had alle benodigdheden in huis en koos voor een couponnetje dat ik vorig jaar bij Eurodif in Frankrijk kocht. Ik was daar gaan winkelen met de tantes (allemaal creatieve madammen) van mijn vriend en kocht echt enkele pareltjes die tot nu toe niet verwerkt zijn.



De tutorial was zeer duidelijk, zowel de uitleg als de foto's, en mijn tas zat op minder dan 2 uur in elkaar. Maar tutorials tot op de letter volgen dat is toevallig niet een van mijn specialiteiten. En dus werden er enkele kleine aanpassingen uitgevoerd:

  • Ik hou van zeer stevige tassen. Dus gebruikte ik een laagje H250 en een laagje H640.

  • Ik naaide de buitentas volledig aan elkaar en de binnentas ook. Ik maakte ze aan elkaar vast door naast de rits te stikken. Ik maakte al een aantal tassen van Swoon en die gaan steeds zo te werk. En bij grote en verstevigde tassen is dat sindsdien steeds mijn go to. Geen gedoe met een keergat.

Een keimakkelijke tas met een mooi resultaat ... moest ze perfect afgewerkt zijn, want dus niet het geval is. Mijn concentratie bij het naaien is nog steeds niet 100% en dat resulteerde in een niet 100% perfecte tas. Maar toch ben ik er keiblij mee en kijk ik er naar uit om ze mee te nemen naar het volgende haakcafé.




Stof met vogeltjes - Eurodif
Voering - Ikea
Rits & vlieseline - Max Bloch

Hoe zit het bij jullie met het Pin it & make it project? Nog steeds vrolijk aan het meedoen? Wat was jullie laatste maaksel?

Liefs,
Miss Pixie

P.S.: Nieuwsgierig naar mijn 1e afgewerkte haakprojectje? Hou de blog dan zeker in het oog, want later deze week schrijf ik er een blogpostje over.

maandag 19 september 2016

Swapperdapper: Gezellige Herfstswap

Afgelopen weekend was het weer eens Swapperdapper-tijd! Het thema dit keer was herfst en ondanks het zomerse weer de afgelopen tijd, was het op de pakjes-openen-dag wel echt herfstweer. Een geluk, want ik liet me inspireren door herfstige gezelligheid. En dit paste niet bij 30° ;)

Dit keer was mijn swapmaatje de creatieve kleuterjuf Oele van de blog Made by Oele. Ik maakte haar een pakketje vol warme en cosy spulletjes om de herfst door te komen.


Wol - Zeeman
Labels - Action
Materiaal voor canvas - Action
Stofje met walvissen - De Stoffenkamer
















Wat dit nu allemaal is?

  • Ik kocht enkele knitting looms en experimenteerde er mee. Het resultaat was een petrolblauwe muts en cirkelsjaal. Handig tijdens toezichten ;)
  • Een mini-kersenpitkussentje voor je handen aan te warmen.
  • Verschillende paren oorbelletjes (kan je nooit genoeg hebben he?)
  • Een mini-krijtbordje in de vorm van een spoel.
  • Een schriftje gekaft met een schattig walvis-stofje (als leerkracht heb je altijd een schriftje nodig voor vanalles en nog wat).
  • Zelfgemaakte koffiescrub. Ik heb zelf in de herfst en winter last van een droge huid en droge plekken door de wind. Vorig jaar ontdekte ik dat deze zelfgemaakte scrub daar zalig tegen helpt. Dus maakte ik er ook eentje voor haar.
  • Tot slot maakte ik een leuke canvas voor in haar naaikamer of bureau :)
En bij elk swapje hoort een zelfgemaakt kaartje. Ik oefende deze keer nog wat handlettering voor mijn kaartje en vond het best geslaagd.

Ik mocht ook een pakje ontvangen van een creatieve dame die voor het eerst meedeed. Dit zat er in mijn pakje:
  • Een vilten tasje.
  • Een koffiebeker.
  • Een sleutelhanger.
  • Een gehaakte broche.
  • Een kaartje.


Toch fijn he, al dat swappen? Ik kijk al uit naar de volgende! Dikke duim voor Marieke die alles zo goed organiseert en opvolgt. Ze doet dat super.

Liefs,
Miss Pixie

donderdag 15 september 2016

Happy places #4: Lou's Plek in Dilbeek



Deze week ontdekten het lief en ik een nieuwe plek in Dilbeek: Lou's Plek. Wat voormalig een cafetaria was zoals zovelen is nu omgetoverd naar een hippe hangout vlak aan de Westrand. En nieuwe plekken die moeten worden ontdekt, dus gingen het lief en ik een hapje eten.




De eerste indruk: een grote, open ruimte zonder cafetaria-gevoel. In het eerste deel van de zaal kan je terecht om iets te drinken of voor een kleine versnapering en het achterste gedeelte is gereserveerd voor gasten die komen eten. Naast gezellige kleine tafeltjes zijn er ook enkele hoge tafels en een loungehoek (met meubels die ik het liefst van al in mijn handtas had gestopt, maar dat lukte net niet :p). Ook aan de allerkleinsten is gedacht met een gezellig speelhoekje in het midden van de ruimte zodat ze van beiden kanten van de zaal bereikbaar is.




Er waren heel wat dingen die me konden charmeren: van de boeken ter decoratie tot het overal verschillende bestek & de prachtige papertex broodmandjes. Een leuke extra is dat je gratis een kan plat water op tafel krijgt. Ik vind dat dat overal zo zou moeten zijn.




Op de kaart stonden niet enkel de klassieke frisdranken maar ook een ruim aanbod van o.a. Bionade en Fever Tree. Ze maken een onderscheid tussen een middagkaart en een avondkaart met verschillende gerechten (en ze deden me stuk voor stuk watertanden). Ik ging voor de hamburger met een saladbowl en het lief voor de Thaise curry. Jammer genoeg geen foto's: we hadden honger! Ik kan jullie wel zeggen dat beide borden helemaal leeg waren.

Lou's Plek is vanwege zijn locatie natuurlijk in de eerste plaats gericht op bezoekers van de Westrand. Voor gehaaste toneel- of filmbezoekers hebben ze telkens een speciaal menu in aanbod dat sneller gaat dan gerechten van de kaart. Handig!

Ik vond het er super en ze gaan me daar zeker nog eens terugzien. Lijkt me ook een superplekje om eens te gaan zitten met de laptop en een beetje te werken (ja mensen, free wifi, maar de koffie die moet nog uitgetest worden).

Zijn er mensen uit de buurt die ook al eens langs gingen? Wat vonden jullie er van?


Liefs,
Miss Pixie

dinsdag 13 september 2016

Niet perfect is ok

"Niet perfect is ok"

Ik kan je garanderen dat het voor deze levenslange perfectionist niet gemakkelijk geweest is om dit te zeggen. Perfectionisme was een rode draad door mijn leven en dat op alle gebieden van mijn leven. De lat voor mezelf (en voor anderen) lag hoog. Ik denk dat zelfs Tia Hellebaut er moeite mee zou hebben (flauw mopje, I know :p). Maar na een jaar met ups & downs waarbij ik zo ontzettend veel over mezelf heb geleerd, kan ik het nu vol overtuiging zeggen: niet perfect is ok. Dik ok zelfs.

Mijn perfectionisme zorgde ervoor dat ik vaak teleurgesteld was in mezelf, nooit tevreden. Dat resulteerde er in dat ik me voortdurend verontschuldigde voor zowat alles omdat ik zelf het gevoel had dat ik beter kon. In mijn werk, als ik iets organiseerde, als ik naaide, ... ik kon er geen complimenten over aanvaarden en verontschuldigde me omdat het niet beter was dan dat. Nu pas snap ik hoe zelfdestructief dit was.

Het doet me dan ook zo veel verdriet om dit gedrag bij anderen te zien. Ik ben op Facebook lid van heel wat groepjes over naaien, haken, Bullet journaling, ... en het verbaast me elke dag weer hoeveel mensen zich binnen deze groepjes verontschuldigen.

" Ik weet het, het is niet perfect, maar ik wou het toch delen. "
" Sorry voor mijn handschrift. "
" Het is de eerste keer dat ik hier iets post want wat ik maak is zeker niet zo perfect dan dat van jullie. "

En dit zijn slechts enkele voorbeelden. Er zijn mensen die stoppen met naaien of Bullet Journaling omdat ze zich voortdurend vergelijken met andere leden van deze groepen en zich minder voelen. Hoe jammer is dit niet? En geloof me, diegene dat zij dan als "perfect" beschouwen zijn ook weer niet tevreden over zichzelf en spiegelen zich aan anderen en zo gaat dat voort. Zo gaat het plezier van deze activiteiten helemaal verloren.

Ik heb een verschrikkelijk geschrift, maar heb ik daardoor minder het recht om een BuJo te hebben en daar foto's van te posten?
Mijn zelfgenaaide kledij is soms niet goed afgewerkt of niet recht omgezoomd, maar heb ik daarom minder het recht om ze te showen en te dragen?
Ik kan enkel basissteken bij het haken en het breien, maar moet me dat tegenhouden om er plezier in te hebben?
Dus lieve lezers, de volgende keer dat je jezelf wil verontschuldigen voor imperfectie denk dan eens aan deze post ;)


 
Fijne dag nog!

Liefs,
Miss Pixie

woensdag 7 september 2016

Bookreview: Inspiratie voor creatie + blogverjaardag give-away



Tijdens de zomervakantie kreeg ik van WPG de kans om 2 creatieve boeken te reviewen in plaats van een young adult boek. Ik vond het echt super om te doen. Er kroop ietsje meer werk in dan ik dacht en daarom duurde het even om de review online te krijgen. Maar nu is het eindelijk gelukt!




Titel: Inspiratie voor creatie. Meer dan 50 hobbyprojecten.


Thema's: Naaien, haken, breien, DIY, creatief, ...

Korte inhoud: 
Een praktisch boek met creatieve tutorials en inspiratie voor DIY. Gaat zowel over haken, breien, naaien als knutstelen.

Dit vond ik geweldig aan het boek:
  • Vlot geschreven.
  • Duidelijke tutorials.
  • Uiteenlopende projecten met voor elk wat wils.
  • Projecten voor groot en klein.
  • Mooie foto's en mooie lay-out.
  • Geschikt voor beginners met heel wat basic-projecten.

Dit vond ik minder goed:
  • De tutorials zijn duidelijk, maar ik mis wat foto's.
  • Heel veel projecten om iets te maken voor kinderen en vermits ik nog geen kids heb, was dat voor mij niet zo nuttig.
  • Het boek is naar mijn mening heel erg gericht op beginners. Doordat ik al heel wat basisboeken heb (zoals Het grote naaiboek, Ons breiboek, ...) vind ik dit boek niet echt een meerwaarde.

Score: 8,5/10

Mijn conclusie is dat dit een super boek is voor beginnende creatieve duizendpoten en/of voor creatievelingen met kinderen. Voor dat publiek is het echt een must in de boekenkast, voor gevorderde crea's ietsje minder. Maar wel compleet verliefd op de lay-out en de foto's. Die zijn zoals bij alle andere boeken van de Praktische School top!

Omdat ik het zonde vind om dit mooie boek stof te laten vergaren in mijn kast, besloot ik om het weg te geven. En laat nu net mijn 3e blogverjaardag zijn gepasseerd (was in augustus en was dat compleet uit het oog verloren). Drie jaar bloggen dat wil zeggen 3 cadeautjes en dus 3 gelukkige winnaars:
  1. Het boek "Inspiratie voor creatie".
  2. Het patroon van de "Emma-jurk" van La Maison Victor.
  3. Een leuke canvas met een quote gemaakt door mezelf.
Hoe deelnemen? Gewoon door in een reactie hier onder te zeggen wat je het liefst zou willen winnen. Zondag maak ik op mijn Facebookpagina de winnaar bekend. Je kan ook een extra kansje wagen door op Instagram deel te nemen. 

Liefs,
Miss Pixie



maandag 5 september 2016

Paniekaanvallen: mijn 4 tips om er mee om te gaan



Het was in mijn eerste jaar als student dat ik er op regelmatige basis mee te maken kreeg: paniekaanvallen. Ik was altijd wel al een nerveus en stressy iemand geweest, zeker tijdens de examens. Maar zo uit het niets een paniekaanval krijgen? Dat was iets nieuws. De eerste keer dat het gebeurde was 's nachts, in een weekend, dus gelukkig was ik thuis. Ik dacht dat ik een hartaanval kreeg en dat ik ging sterven. 

Mijn mama had gelukkig wel door dat het een paniekaanval was (ze was jammer genoeg een ervaringsdeskundige) en kon me vrij goed kalmeren. In de daarop volgende weken volgden er nog heel wat aanvallen toen ik op kot was, vooral 's avonds & 's nachts, en kreeg mijn mama heel wat telefoontjes waarbij ze me moest kalmeren. In het begin overvielen de aanvallen me echt en bleef ik denken dat ik een hartaanval had. 

Eens ik de aanvallen beter kon voelen aankomen, lukte me het beter om ze onder controle te krijgen. Sinds mijn studies gedaan zijn, werden de paniekaanvallen minder frequent. Maar jammer genoeg steken ze zo nu en dan nog eens de kop op, zoals vannacht. Deze 5 tips helpen me er steeds door en daarom besloot ik ze te delen met jullie:


  1. Ademen

    Door bewust via mijn buik te ademen en telkens "in" & "uit" te zeggen in mijn hoofd kalmeer ik meestal. Het helpt mijn hartslag vertragen en ik ben op iets anders gefocust dat de angst en paniek die door mijn lijf raast.

  2. Aandacht ergens anders op richten

    Begin dit jaar schafte ik me malabeads aan om me te helpen focussen terwijl ik mediteer. Bleek dat ze ook handig waren tijdens een paniekaanval. Het draaien van de kraaltjes werkt kalmerend. Je bent bezig met je handen en raakt daar volledig op gefocust. Ik heb ook een mala-armband die ik elke dag draag & die gebruik ik ook als ik mijn ketting  niet bij de hand heb. 



  3. Praten

    De snelste manier bij mij om gekalmeerd te raken: praten met iemand. Het liefst over de domste dingen eerst. Meestal met mijn vriend en die kan alles zo goed relativeren en is zo kalm dat dat snel op mij over slaat. Als ik alleen thuis ben dan probeer ik iemand op te bellen om eventjes mee te praten.

  4. Bach Rescue Remedy

    Dit kleine spraytje is heel vaak mijn redding geweest wanneer mijn verstand het ook helemaal begeeft tijdens een paniekaanval en ik voor geen rede vatbaar ben. En het helpt me ook een paniekaanval de kop in te drukken als ik hem voel aankomen. Ik kreeg dit spraytje ooit eens aangeraden door een verkoopster in een bio-winkel. Het is een volledig homeopathisch middel (net als alle andere Bach-producten) en bestaat in verschillende uitvoeringen: zuigtabletjes, spray, druppeltjes, ... Het is ook mijn go to-middel wanneer ik het vliegtuig moet nemen (niet zo een grote vliegtuig-fan :p).
Wie van jullie kampte ook al eens met een paniekaanval? Hoe ga je hier mee om? Alle tips zijn welkom.

Liefs,
Miss Pixie

vrijdag 2 september 2016

Maar je bent toch genezen?

1 september. Het deed iets met mij. Hoe opgelucht ik eind juni ook was dat mijn contract op school afliep, zoveel verdriet voelde ik gisteren. Het eerste jaar dat ik niet mee start op 1 september. Ik weet dat het de beste keuze was die ik kon maken, maar toch deed mijn hart pijn. Het deed me ook denken aan september vorig jaar, aan hoe dicht ik stond bij mijn breakdown. Want ja, ik ben nu ongeveer 1 jaar thuis met een burn-out.

Ik ben niet meer datzelfde hoopje miserie dan een jaar geleden. Ik werkte hard aan mezelf: therapie, yoga, mindfullness, loopbaanbegeleiding, ... en vooral leren luisteren naar mijn lichaam. Dat lichaam zei heel vaak "rusten". De eerste maanden dat ik thuis was, leek ik soms wel in winterslaap te zijn: van bed naar de zetel en terug. Zelfs boodschappen doen, putte me uit;

En dan plots, met kleine stapjes, ging het beter:
er waren minder dutjes nodig,
er was terug zin om te naaien en te schrijven, 
er was concentratie genoeg om te lezen of een film te kijken, 
... 

Dus bevond mijn omgeving me "genezen".
En samen met dat "genezen" kwamen er verwachtingen, opmerkingen, meningen, ... die ervoor zorgden dat klachten die al enkele maanden verdwenen waren, terug de kop opstaken. Hyperventileren, paniekaanvallen, insomnia, ...

Want zij zien wat ik wil tonen. Dingen die vroeger vanzelfsprekend nam: een dagje Pukkelpop, een weekendje weg met het lief, het vrijgezellenfeest van mijn beste vriendin, ...
Wat zij niet zien is de moeite die het kost om niet te crashen tijdens deze activiteiten. Of dat ik mijn lief moet vragen om terug te gaan naar het hotel zodat ik een uurtje kan slapen. Of dat ik 5 dagen na het vrijgezellenfeest nog steeds uitgeput ben en moet rusten.

En als ze dat dan toch zien dan zijn er de opmerkingen:
...dat is toch geen doen dat je nu pas wakker bent?
...dat is toch niet normaal dat je altijd zo moe bent?
...je zou beter iets nuttig doen?
...wanneer begin je te werken?
...je bent nu toch al lang genoeg thuis?

Want ja, blijkbaar staat er op ziek zijn een limiet. Zeker als je ziekte niet zichtbaar is. En omdat ik niet meer datzelfde hoopje miserie ben en met kleine stappen vooruitga, kan ik op nog maar heel weinig begrip rekenen. 

Ik ga elke dag meer beseffen dat "genezen" voor de maatschappij/mijn omgeving een heel andere betekenis heeft dat voor mij.
Voor hen betekent het dat ik voor 100% terug dezelfde persoon wordt, die zichzelf altijd volledig geeft, iedereen tevreden wilt stellen en alles voor iedereen wilt doen. Iemand die nooit nee zegt.
Voor mij betekent het dat ik mijn grenzen (h)erken en die duidelijk maak aan mijn omgeving. Dat ik luister naar mijn lichaam. Dat ik dutjes doe wanneer ik het nodig heb. 





Dus zolang onze definities niet overeenkomen, vrees ik dat ik nog een lange weg naar "genezen" heb af te leggen.


Liefs,
Miss Pixie