donderdag 14 juni 2018

Maxi-skirts for the win

Maxi-skirts en maxi-dresses: ik vind dat echt prachtig. Maar met mijn 1m64 is het niet eenvoudig om er in de winkel eentje te vinden die ik niet nog moet inkorten. Plus: ik vond ook gewoon geen  enkele met een leuke print naar mijn goesting. De oplossing? Er zelf eentje maken dan maar!

Op Instagram en Facebook vroeg ik om stoffentips en patroontips. Het stofje dat ik oorspronkelijk in gedachten had, bleek volgens velen te licht te zijn om mooi te vallen. Maar een bezoekje aan de webshop van Madeline de Stoffenmadam zorgde al snel voor vervanging.





Mijn oog viel op een petrolkleurige viscose jersey met vogels en bloemen. Ik bestelde er nog een glitterende elastiek bij en meer was niet nodig om aan de slag te gaan. (De zwarte elastiek van SYAS kocht ik voor eventueel nog een simpele zwarte maxi-skirt te maken).

Qua patroon hield ik het simpel: gewoon aanrimpelen en elastiek aanzetten. Qua stofbreedte nam ik de omtrek van mijn taille + de helft van diezelfde omtrek. Ik wou niet te veel rimpelen omdat dat snel nogal onflatterend kan uitvallen. Maar achteraf gezien valt hij nu nogal recht terwijl mijn doel flowy was. Dus misschien had ik toch iets breder moeten knippen.

Om jersey te rimpelen gebruik ik trouwens flosdraad. Heb dat ooit eens gelezen op Pinterest en dat werkt heel goed. Gewoon de flosdraad recht op je stof leggen, er over zigzaggen en dan zachtjes aan trekken.












































Ik maakte de rok op ongeveer anderhalf uur - in een "ik heb niets om aan te doen" moment -  en was heel blij dat het zo vlot ging en ik hem kon dragen voor de BBQ bij mijn schoonpa zondagavond. Anderzijds was ik wel niet zo zeker van het resultaat. Ik kreeg nochtans complimentjes van het lief, schoonmama en schoonzus. Maar ben nog niet zeker genoeg om hem in het openbaar te dragen.


Dikke dankjewel aan de schoonzus om foto's te maken en aan de schoonpapa om mijn foto's te fotobomben waardoor ik toch iets wat natuurlijk lach. Ik haat op foto staan :p

Wat vinden jullie ervan? Houden jullie ook zo van eenvoudige snel klaar projectjes? Wat was het laatste DIY-project waar jij je aan waagde?

Liefs,
Miss Pixie

P.S.: Ik kreeg verschillende mails en Messenger-berichten dat het niet lukt om hier een reactie achter te laten. Het is bij een groot aantal Blogger-blogs zo en heb nog geen oplossing gevonden. Het zou kunnen liggen aan de browser van waaruit je mijn blog bezoekt. Mocht het je niet lukken om te reageren, aarzel dan niet om me via een ander kanaal te contacteren.


maandag 11 juni 2018

Zonder suiker 2.0 week 2

Ik nam vorige week een hobbelige start met mijn suikerdetox. Deze week verliep iets beter qua planning en keuzes maken, maar viel toch ook weer wat in het water door mijn lijf dat niet helemaal mee wou. Ik ging maandag ziek werken, slechte keuze, en zat dinsdag bij de dokter. Haar conclusie: luchtweginfectie, keelontsteking, sinusitis, te lage bloeddruk en misschien toch ook wel wat oververmoeid.

Euhm... ja, dat werd dus een week in bed. Ook de netelroos was elke dag van de partij. Of dat kwam door mijn lage weerstand of doordat ik aan het detoxen ben: I don't know, maar het was vervelend. Maar goed, dat is stof voor een andere blogpost ;) Ik hield opnieuw een hele week een eetdagboek bij voor jullie.



Eetdagboek

Maandag 4/06

Ontbijt: overnight oats
Lunch: 3 crackers met suikervrije confituur
Tussendoor: /
Dinner: Slaatje met meloen en prosciutto

Dinsdag 5/06

Ontbijt: /
Lunch: 3 crackers met suikervrije confituur
Tussendoor: handje cashewnoten
Dinner: Soep



Woensdag 6/06

Ontbijt: koffie met melk
Lunch: volkoren cracker met prosciutto
Tussendoor: Zoute cashewnoten, volkoren rijstwafel
Dinner: kip met bloemkoolrijst en tomatensaus

Donderdag 7/06

Ontbijt: Havermout met banaan en koffie met melk
Lunch: Zoete aardappelsalade met radijs en lente ui
Tussendoor: Stukje zwarte chocolade 80%
Dinner: Oosters gekruide bloemkoolrijst met rundsgehakt


Vrijdag 8/06

Ontbijt: Banaan-mango-oat smoothie
Lunch: Zoete aardappelsalade met radijs en lente ui
Tussendoor: Koffie, volkoren rijstwafel
Dinner:Oosters gekruide bloemkoolrijst met rundsgehakt

Zaterdag 9/06

Ontbijt: Griekse yoghurt met banaan, mango en bran flakes
Lunch: volkoren crackers met prosciutto
Tussendoor: Cashewnoten, koffie
Dinner: Pitta met kip, pittasaus en groenten (Wooops!)



Zondag 10/06

Ontbijt: Koffie met Oatly barista havermelk
Lunch: /
Tussendoor: Rijstwafel
Dinner: Radijsjes als apero, daarna BBQ met alles er op en eraan 
inclusief een stuk fruittaart als dessert. (Dubbel woops)

Als ik het zo bekijk, is mijn eetdagboek niet echt representatief voor hoe ik normaal zou eten. Door ziek te zijn, had ik niet echt veel honger en ik sliep veel waardoor ik niet regelmatig at. In het weekend ging ik dan weer uit de bocht

Zaterdag doordat het optreden van mijn lief veel langer uitliep dan gepland en ik serieus #HANGRY aan het worden was. Om 23u30 vind je in de buurt niet veel healthy food meer dus ging ik mee naar de pittabar.

Zondag was er een BBQ voor vaderdag en de verjaardag van mijn schoonbroer en at ik gewoon mee met de rest. Dat wil zeggen een lekker patatje, een lepeltje andalouse bij mijn vlees en tot slot een stuk fruittaart. Het leven is gewoon te kort om van momenten zoals deze volop te genieten.

Er is ook wel een kant van mij dat sterk is: als apero dronk ik water en geen lekkere aperitife Normande. En tijdens het optreden van mijn lief zaterdag dronk ik bruiswater en een koffie. Geen Cola Zero zoals anders. Dat brengt de teller op intussen 15 dagen zonder mijn favoriete drankje. 

Op de weegschaal

Nog steeds geen verandering hier. Ik ben dan ook niet echt actief geweest. Tenzij je van bed naar de zetel stappen en terug meetelt. Vanaf deze week ga ik terug onder de middag wandelen en neem ik de trap naar het 5e verdiep in plaats van de lift. Want alle kleine beetjes helpen. Wat ik wel heb gemerkt  deze week is dat mijn buik minder zwelt als ik eet.

Moeilijk deze week

  • Energie vinden om te koken terwijl ik ziek was.
  • Te laat op café blijven plakken, super hangry zijn en dan toch bezwijken voor een pitta.
  • BBQ met veel te veel lekkers om nee tegen te zeggen.
  • Zo veel goesting in een Cola Zero of Pepsi Max!
  • Netelroos: elke dag :( En daardoor schrik hebben om te eten.

Leuk deze week

  • Boodschappen gedaan bij AH en nu een koelkast hebben gevuld met veel gezond lekkers zoals wortelwraps en broccolirijst. Love de Appie!
  • Eindelijk een goeie plantaardige vervanger gevonden voor de melk in mijn koffie: Oatly barista. Nog eens bedankt aan wie me die tip gaf op Instagram.
  • Mijn Sodastream. Een constante toevoer van bruiswater dat ik pimp met citroen, gember, munt, ...  
Dus algemene conclusie: twee hobbelige weken die ik misschien maar half moet tellen? Misschien is het beter dat ik die weken als voorbereiding zie en er vanaf nu volop voor ga. Al wordt dat wel ferm lastig als ik zaterdag een hele dag naast mijn zus haar stand met cupcakes sta op Ninove Zomert :p 

Wat vinden jullie: kan zondigen tijdens een detox? Of is cheaten niet echt toegestaan dan?

Liefs,
Miss Pixie

woensdag 6 juni 2018

Zonder suiker 2.0 week 1

Ik verkondigde het al op Instagram: ik was het beu om terug slaaf te zijn van de suikerduivel. Dus haalde ik het boek "Zonder suiker" van Anne-Marie Reuzenaar terug boven, las het nog eens grondig door en startte vorige week maandag met suikerdetox 2.0. Net als de vorige keer hou ik voor jullie een (eet)dagboek bij.





Afgelopen weken verliepen niet zonder slag of stoot. De oma van mijn vriend overleed en er werd van hier naar daar gecrosst. Boodschappen deed ik niet dus het was wat behelpen met wat er in huis was. Ik kreeg dan ook nog eens te kampen met een zware aanval van netelroos waardoor ik schrik had om te eten en het erger te maken. Een bewogen week dus.

Ik was met al die emoties ook niet te streng voor mezelf. Ik at af en toe dus niet volgens de detox. Maar suikerrijke snacks én mijn geliefde Cola Zero raakte ik niet aan. Toch al een stap in de goede richting.

Eetdagboek


Maandag 28/05

Ontbijt: overnight oats
Lunch: slaatje
Tussendoor: rijstwafels
Diner: 3 stukjes pizza

Dinsdag 29/05

Ontbijt: overnight oats
Lunch: wortelwrap met rauwkost
Tussendoor: rijstwafel
Diner: tortellini met spinazie en ricotta, prinsessenboontjes, tomatensaus

Woensdag 30/05

Ontbijt: overnight oats
Lunch: crackers (ik dacht soep te hebben ontdooid maar het bleek saus te zijn)
Tussendoor: meloen
Dinner: wortelwrap-tosti van parmezaan en prosciutto met tomatensalsa



Donderdag 31/05

Ontbijt: koffie
Lunch: broodje met ham
Dinner: /
(Ik had last van netelroos en was bang om te eten en nog meer uitslag te veroorzaken)

Vrijdag 1/06

Ontbijt: Griekse yoghurt met zelfgemaakte granola
Lunch: broodje met ham
Tussendoor: rijstwafel
Dinner: slaatje met prosciutto en meloen



Zaterdag 2/06

Ik hield niet bij wat ik allemaal at, maar het was niet zo ok.

Zondag 3/06

Ontbijt: /
Lunch: /
Tussendoor: /
Dinner: Volkoren couscous salade met rundschipolata

Op de weegschaal


Niets erbij en ook niets er af. Een beetje wat ik had verwacht.

Moeilijk deze week

  • Verdrietig zijn en geen troost zoeken in een koekje of chocolade
  • Geen goede foodprep 

Leuk deze week

  •  Het stoppen met Cola Zero ging vlotter dan ik had verwacht


Nog iemand die al eens een suikerdetox deed? Alle tips zijn welkom.

Liefs,
Miss Pixie

woensdag 30 mei 2018

Geboortetraktaties en cadeautjes met de cameo

Vorig jaar waren de eerste 2 ortho-huwelijken een feit en dit jaar de 1e orthobaby's. Kleine baby Jenthe zag 2 weken geleden het levenslicht en ik mocht helpen met de geboortetraktaties te maken. Go cameo!

De mama besloot zich voor de geboortetraktaties te laten inspireren door het geboortekaartje: zelfde lettertype en zelfde kleur nl. goud. Verder wou ze het simpel houden: 2 verschillende geschenkjes zodat de mensen wel keuze hadden. Iets lekkers en iets nuttig. De keuze viel op zakjes met suikerbonen en kaarsenpotjes.

Ik bestelde glanzende gouden vinyl bij Feeërieke en mooie klemmetjes bij Atelier B Wholesale. De vriendin stuurde me een voorbeeld van het geboortekaartje en ik traceerde de naam en het hartje. Heel wat gepel en geplak later waren dit de resultaten.










Voor de collega's van haar man en zichzelf voorzag ze een grote pot voor de suikerbonen en die voorzagen we ook van het kleine wondertje haar naam.

Deze week gingen we op bezoek en koos ik zo een kaarsenhoudertje om bij het geboortekaartje te zetten. Natuurlijk gingen we niet met lege handen op bezoek.

Haar grote cadeau, een schommelstoel, gaven we al een tijdje terug. Maar we voorzagen nog wat budget voor een extra cadeautje.

Zo gaven we een eetsetje met panda's op (jammer genoeg geen foto van). Ik haalde opnieuw mijn cameo boven en pimpte een rompertje. Het eerste van een nieuwe traditie.

Een panda (that's our thing!) met daaronder orthobaby #1. Dat rompertje is zo klein en toch is het nog te groot voor haar!




Ik stopte het samen met een leuk kaartje en vlaggetje in een gepersonaliseerd koffertje. Mogen helpen met de geboorteschenkjes heeft zo zijn voordelen: ik moest enkel de naam nog wat vergroten voor op het koffertje.





Ik gaf ook nog een extra mini-cadeautje af van mij en mijn lief, omdat ik er in de Hema gewoon niet kon aan weerstaan: een rompertje en een doosje thee voor de mama en papa.




Alles werd ingepakt in zakjes van de Hema, met roze strikken er rond en (je ziet het moeilijk op de foto) kleine roze fopspeentjes.




Compleet verliefd op kleine Jenthe en toch ook wat op de geschenkjes. Wat vinden jullie er van?

Liefs,
Miss Pixie

Zakjes - Ava
Kaarsenhouders - Ikea
Klemmetjes - Atelier B Wholesale
Vinyl, flock, koffertje - Feeërieke
Rompers, zakjes, thee - Hema

donderdag 17 mei 2018

Recept: risotto met groene asperges en gerookt spek

Ik ben enorme fan van Njam-tv en van Masterchef Australia. Ik zit dan ook vaak notities te maken en die worden dan uitgewerkt in kook-experimenten. De ene keer al meer geslaagd dan de andere. Vorige week was ik vastbesloten om risotto te maken. Met groene asperges want daar is het de moment voor. Het lief leek niet zo zeker van mijn experiment, maar het bleek een schot in de roos te zijn. Dus daarom deel ik met veel plezier het recept met jullie :)

Risotto met groene asperges en gerookt spek




Ingrediënten:


  • 1/2 ui
  • 1 teentje look
  • 1 blaadje laurier
  • 200 risottorijst
  • 100 ml witte wijn
  • 2 blokjes groentenbouillon
  • 750 ml water
  • 25 gr geraspte Parmezaanse kaas
  • 1 el mascarpone
  • 1 bundel groene asperges
  • 2 el boter
  • 125 gr gerookte spekblokjes
  • Zout en peper naar smaak

Recept:

  1. Was de asperges en haal de harde uiteinden er af. Snij ze in stukken van ongeveer 4 cm.
  2. Blancheer de asperges in kokend water gedurende 3 à 4 minuten en laat ze daarna uitlekken.
  3. Snipper de ui en plet de look fijn. Stoof ze op een medium vuur aan in 1 el boter samen met het blad laurier. 
  4. Draai het vuur hoger en voeg de rijst toe. Bak in enkele minuten glazig.
  5. Blus met de wijn en draai het vuur terug lager. Roer zachtjes.
  6. Eens de wijn volledig is opgenomen, voeg je een pollepel bouillon toe. Roer regelmatig en voeg een nieuwe lepel bouillon toe wanneer de rijst droog wordt. Gebruik zo alle bouillon op.
  7. Terwijl de risotto staat de koken, bak je de asperges kort in 1 el boter. Kruid met een klein snuifje zout en peper naar smaak. Voeg na een vijftal minuten de gerookte spekblokjes toe en bak krokant.
  8. Haal de pot met risotto van het vuur eens hij gaar is en laat hem 2 minuten afgedekt op het vuur staan.
  9. Haal het laurierblad uit de risotto. Roer er dan de mascarpone en Parmezaanse kaas door en kruid met zout (niet te veel, want het spek is al zout op zich) en peper. Voeg de asperges en het spek toe en roer ze er zachtjes door.
Smakelijk!

maandag 14 mei 2018

Als we ons nu allemaal eens minder zouden schamen?

*** Bij deze wil ik me op voorhand excuseren voor mijn taalgebruik in deze blogpost :p ***

Ik denk veel. Te veel. Ik zit vaak in mijn hoofd en over-analyseer alles. Vroeger kwam daar ook nog eens bij dat ik me heel erg aantrok wat anderen van me dachten. Dat zorgde ervoor dat ik me vaak niet genoeg voelde en me schaamde over alles en nog wat.

En dat is ook de trend in de maatschappij. We leven in een samenleving waar mensen zich schamen wanneer ze niet kunnen meedraaien of dingen doen die niet in een bepaald vakje passen. En anderzijds staan er nog meer mensen klaar om die personen met de vinger te wijzen en hen het gevoel te geven dat ze zich moeten schamen. Diep schamen, onder de grond kruipen van schaamte.

Wel, als er iets is dat ik tijdens mijn burnout heb geleerd is het: f*uck dat! F*ck de maatschappij der schaamte waarin niemand ooit genoeg is en je zelfs de grond wordt ingeduwd wanneer je geen duizendste bal aanneemt wanneer je er al 999 in de lucht houdt.

F*ck de maatschappij die ons leert dat het niet ok is om niet mee te kunnen en gewoon te blijven doen alsof dat wel zo is en ons daarin te prijzen.

Echt waar: f*ck dat allemaal!




Weet je wanneer ik me had moeten schamen? Als ik toen (burnout, depressie en al die shizzle) had doorgegaan om te voldoen aan maatschappelijke verwachtingen in plaats van hulp te zoeken. En dat is iets waar ik de laatste jaren meer en meer van overtuigd ben geraakt: mensen die een probleem hebben of in een situatie zitten waarbij ze zich niet goed voelen - groot of klein - en daar hulp of een oplossing voor zoeken die moeten zich niet schamen, die zijn niet gefaald, integendeel.

Mensen in vergelijkbare situaties die niets doen aan de situatie en anderen gaan judgen? Die zouden zich moeten schamen. Iemand met psychische problemen die uit zichzelf naar de psycholoog gaat? Nee die niet. Iemand die verzuipt in het huishouden en daar hulp voor aanneemt? Nope, die niet. 

En door dit te schrijven, heb ik ergens het gevoel dat ik net het tegendeel aan het doen ben van wat ik schrijf of hier mee wil bereiken, maar dat is zeker niet mijn bedoeling. Het enige dat ik wil bereiken door dit te schrijven is dat mensen milder zijn. Voor anderen en voor zichzelf.

Waarom ik dit nu allemaal schrijf? Vanaf deze week heb ik om de 2 weken een halve dag huishoudhulp. Ik heb daar verschillende redenen voor. De belangrijkste is dat ik sinds ik terug voltijds werk minder tijd heb. En ik ben tot de conclusie gekomen dat veel van die tijd gaat naar dingen die ik niet graag doe en waarvan ik geen energie krijg of gelukkig wordt. Het huishouden dus. 

Een tweede reden is omdat ik echt niet in de wieg ben gelegd voor een huishouden te runnen, echt niet. Ik doe graag boodschappen en ik kook graag en daar blijft het dan bij. Vaat durft zich hier wel eens opstapelen, ondanks vele apps en mijn bullet journal vergeet ik nog steeds regelmatig het vuilnis op tijd buiten te zetten en over de toestand in mijn washok ga ik gewoon zwijgen.

Dus voor mij was 1+1 gelijk aan 2 en ik besloot een deel van het huishouden uit te besteden. Ja, ik besteed het kuisen van mijn kleine appartement uit. En nee, hier zijn nog geen kids, enkel volwassenen en harige viervoeters. En ik doe dit zodat ik meer tijd heb om te bloggen, foto's te maken, te naaien, ... Ja, om dingen te doen die ik wél graag doe, die me energie geven en me blij maken.

En dat zijn dingen die mensen zo moeilijk lijken te begrijpen. Dat ik bewust kies om dingen te doen die ik graag doe en die voorrang geef op bepaalde andere zaken. Dat heeft ook al pareltjes van (vooral non-verbale) reacties opgeleverd. Maar het enigste wat ik denk op die momenten is hashtag #NOSHAME in hoofdletters. 

En wat als iedereen dat nu eens zou doen? Als we ons allemaal samen, collectief, eens minder zouden schamen? En anderen zouden beschamen? Zou dat niet beter zijn? Zouden we daar als samenleving niet beter en gelukkiger van worden? Van al die negatieve meningen overboord te gooien en wat meer voor onszelf en andere te zorgen?

Wat is het gene waarover jij wilt stoppen met je te schamen? Is dat schaamte die komt door jezelf of door de meningen van anderen? Wat het ook is: go you! Je bent goed bezig en ik sta aan de virtuele zijlijn met pomponnekes je aan te moedigen.

Liefs,
Miss Pixie

donderdag 10 mei 2018

Leven in het moment


Vorige week maandag ging ik naar Disneyland. We hadden deze dag al eventjes gepland en het was dan ook serieus balen toen bleek dat de weergoden niet bepaald goedgezind waren die dag. Het heeft heel de dag niet gewoon geregend, maar echt gewoon met emmers uit de lucht gegoten. En elke keer als we dachten dat het niet erger kon regenen, bleek het wel zo te zijn.




Het resultaat was gesloten attracties, zotte wachtrijen en kletsnatte kledij. Maar kom, we maakten er het beste van want we waren tenslotte in Disneyland! En ik was daar met enkele van mijn favoriete mensen. Dus: genieten van elk moment :)

Dat was ook de reden dat mijn smartphone (op 3 foto's in mijn Instagram-stories na) enkel werd gebruikt om de Disneyland-app te checken. Want ik wou genieten van elk moment daar en van het gezelschap. Ik wou mijn ogen uitkijken tijdens het wandelen en het aanschuiven voor de attracties (want daar is zo veel te zien). En als je de hele tijd bezig met foto's en filmpjes te maken als “herinnering” dan mis je het maken van echte herinneringen.



Blijkbaar waren mijn gezelschap en ik  de enige die daar zo over dachten, want het enige dat ik nog meer heb gezien dan kapotgewaaide paraplu's en spuuglelijke poncho's waren mensen die Disneyland zagen door het schermpje van hun smartphone. Zo een zonde...

Mensen die zowat de hele wachttijd bezig waren met het filmen of fotograferen van het decor van de attractie en zo niet zagen dat hun zoon of dochter eigenlijk best wel nerveus was voor die attractie. Mensen die zelfs een hele rit op een rollercoaster filmden. Wat heb je daar aan? Door dat filmpje te bekijken ga je niet opnieuw die kriebels in je buik voelen hoor. Plus, volgens mij is filmen in die attracties ook nog eens keigevaarlijk.

Van de lichtshow op het einde van de dag kregen mijn zus en ik weinig mee. De paraplu's van de mensen voor ons speelden daar een kleine rol in, maar de tientallen mensen die met hun armen boven hun hoofd stonden te filmen en ondertussen iedereen (zelfs kleine kinderen) uit de weg duwden voor het beste shot waren de echte boosdoeners.

Sinds wanneer is het niet meer voldoende om gewoon ergens te zijn? Van te genieten van het moment? Van je ervaringen te delen met vrienden en familie door er over te vertellen? Moet echt alles op beeld en social media staan voor het echt te maken?

Iedereen die hier komt lezen, weet dat ik hou van social media en lichtjes Instagram-verslaafd ben. Maar intussen hoop ik dat jullie ook weten dat wat ik daar toon maar een deel is van mijn leven. Heel wat belangrijke dingen, groot of klein, die beleef ik gewoon offline want dat is het allerbelangrijkste.

Ik denk dat als iedereen wat meer in het moment zou leven in plaats van via een schermpje, dat de wereld er heel wat mooier zou uitzien.

Liefs,
Miss Pixie