maandag 3 juli 2017

Mijn strijd tegen de burnout-kilo's

Ik schreef al een héél klein beetje over in mijn review over "Het jaar van de hond" van Eva Daeleman. Over hoe herkenbaar de strijd met haar lichaam en lichaamsbeeld wel niet was. En nog steeds is. Want al maanden ben ik aan het strijden tegen de burnout-kilo's en heb ik terug een hekel aan mijn lijf.


Foto: Pixabay

We keren eventjes terug naar de nillies, toen ik een puber was, want toen begonnen de "problemen" met mijn lichaamsbeeld. Als kind was ik altijd heel mager geweest en mocht ik eten wat ik wou zonder bij te komen. Eens ik naar het middelbaar ging, bleef ik eten zoals voordien maar daar was mijn puberend lichaam het niet mee eens. Ik kwam redelijk wat aan en kreeg te maken met opmerkingen van mijn ouders en familie over mijn gewicht (een gevoelig onderwerp bij ons in de familie).

En daar begon het. Een ononderbroken reeks van jojo'en, eten wat ik wou, niet eten, aankomen, afvallen, absurd mager zijn, ... ging van start. Met een rode draad doorheen de jaren: ik was nooit tevreden over mijn lichaam. Ik ben nooit echt dik geweest, op sommige momenten wel wat chubby, maar echt dik dat niet. Maar 99,9% van de tijd voelde ik me een walvis.

Fast forward naar 2011 toen ik het lief leerde kennen. Het lief is een bourgondiër, hij eet graag. Daarom niet ongezond, maar wel graag. Dus gingen we vaak uit eten of kookten we samen. Hij leerde me terug genieten van eten. Want dat kon ik niet meer. Ik had echt een verstoorde relatie met eten (en mijn lichaam). Sindsdien kwam ik wat aan, maar bleef mijn gewicht wel stabiel. Ik droeg meer zorg voor mijn lichaam.

En dan kwam er die burnout in de zomer van 2015. In het begin ging die vooral gepaard met een hoog stressniveau en als ik stress heb, dan stop ik met eten. Dus viel ik een aantal kilo's af. 
Ergens in november 2015 startte ik met medicatie. Op aanraden van de huisdokter, psycholoog en controlearts nam ik een lichte dosis antidepressiva (no shame there). De eerste maand had ik heel erg last aan mijn maag waardoor ik amper at. Er kwam een periode waarin ik al blij was dat ik iets at, dus lette ik niet echt op wat ik precies at.

Stilaan had ik minder last van de bijwerkingen van de medicatie en kwam ik lichtjes aan. Het stressgevoel ging weg en er kwam verdriet in de plaats. En wat gebeurt er dan? Ik ging volop eten. Enfin, snoepen eigenlijk, want er waren veel dagen dat ik mijn gewoon eten aan kant liet en me volpropte met koeken en snoep. 

Door de medicatie had ik geen verzadigingsgevoel meer en kon ik blijven eten. En dat ging een tijd door. Tot ik plots in heel wat kleren niet meer paste. Tot ik mezelf op een foto zag en amper herkende. Ik had me zolang goed in mijn vel gevoeld en door die rotte burnout was dat weer helemaal weg. Vorige zomer begon ik dan ook mijn strijd tegen de burnout-kilo's.

De eerste stap was het afbouwen van de medicatie. Want zolang ik die nam, kreeg ik er geen gram af. Daarna deed ik een suikerdetox. Of dat probeerde ik toch. Want het lukte me niet zoals ik het de vorige keer deed. Op mijn zwaarste (ik was toen ongeveer 10 kg bijgekomen) ging ik naar de diëtiste. Na heel wat weken kreeg ik met heel veel moeite 1 kg af. Ik voelde me niet goed bij wat ik wel en niet mocht eten, dus ik gaf het op.

Daarna ging ik via een app calorieën tellen. Needles to say: dat duurde ook niet lang. Ik deed van dagen zonder suiker, maar de teller op de weegschaal bleef hetzelfde zeggen. Ik had het er over met de psychologe. Het was niet enkel dat ik me dik voelde, maar vooral ook ongezond en daarom wou ik die kilo's er graag af. Ze zei me dat ik nu niet streng moest zijn voor mezelf, maar dat ik mezelf graag moest zien. Dat het diëten wel zou lukken eens mijn lichaam er klaar voor was.

Ik gaf haar gelijk en liet het erbij. Tot ik op vakantie in Spanje een absoluut dieptepunt bereikte. Ik was zo beschaamd om in bikini rond te lopen of om een short aan te doen. Ik heb echt een aantal keer zitten wenen in de badkamer zodat het lief het niet zag. Ik voelde me zo slecht in mij vel en was zo kwaad op mezelf. Ik besloot er dit keer echt iets aan te doen zodat ik mijn lichaam terug graag kon leren zien. Ik was dit keer echt vastberaden. 




Ik las over het 5:2 dieet en besloot (onder protest van het lief en enkele vrienden) het een kans te geven. Ik begon er direct mee de maandag na vakantie en nu, 3 weken later ben ik er helemaal van overtuigd dat dit de manier is om mijn burnout-kilo's aan te pakken. Ik zag de teller de laatste weken naar beneden gaan en het motiveert me om zo verder te doen. Mijn burnout mag dan al vele veldslagen hebben gewonnen, deze overwinning zal voor mij zijn.
Liefs,
Miss Pixie

11 opmerkingen:

  1. Gefeliciteerd met je stap voorwaarts! Zit met hetzelfde probleem na burnout.... alleen nog geen stap kunnen zetten...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat komt wel als de tijd er rijp voor is ;)

      Verwijderen
  2. Herkenbaar probleem, ik ben een emo-eter. BO helpt me daar niet echt bij. Ik moet in de eerste plaats proberen om mezelf wat meer krediet te geven en minder gefixeerd zijn op wat ik niet mag. Maar niet gemakkelijk. Ik heb wel een serieus overgewicht (20kg)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Onthoud ook dat je door een BO vocht vasthoud en dat dat ook bijdraagt aan de kilo's ;) En zoals mijn psycho zei: niet streng zijn voor jezelf, maar jezelf graag zien. Veel hartjes <3

      Verwijderen
  3. Zeer herkenbaar. Ook veel b8jgekomen van de medicatie. Je hebt er geen controle over. Eens gestopt verwachtte ik van mezelf dat ze er af gingen. En dan de emoties...het is een weg van vallen en opstaan. Heel erg bedankt voor deze post!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Enkele mensen die ik ken die zo'n medicatie namen hadden gelijkaardige problemen. Toch ben ik het met je lief en familie eens, 5:2 lijkt mij niet zo'n gezonde manier om af te vallen. Je doet uiteraard wat je zelf wilt en ik wil je hier zeker geen slecht gevoel bij geven, maar let ook vooral op je gezondheid en dat je blijft genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik snap je volledig hier is de weegschaal door de medicatie ook op hol aan het slaan. Nu is er bij mij absoluut nog geen afbouwen bij. Ik lees wel graag wat meer over jou dieet. Misschien kan ik het zo wat onder controle krijgen. Veel succes!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hier nog steeds enkele zwangerschapskilo's die blijven olakkeb en van mijn buik een bolletje maakt.ook mijn billen zijn dikker dan ik zou willen en toch is mijn bmi meer dan ok. Maar in mijn gedachten is dat daarom niet zo.... herkenbaar...

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik las ook over het 5:2 dieet en probeerde het zelf ook een maand (ook onder protest van het Lief, familie en vrienden). en ik vond het in het begin kei moeilijk, maar ik was verbaasd hoe snel je lichaam gewend raakt aan die dagen dat je minder eet! Na een week had ik al veel minder last van een hongergevoel (die eerste dag daarentegen heb ik heel veel gevloekt). Ik ben er ondertussen mee gestopt (want het is zomer en dan leef ik al eens wat spontaner) maar misschien dat ik het na onze zomervakantie wel eens opnieuw ga proberen!
    Alvast heel veel succes! :)

    BeantwoordenVerwijderen