maandag 27 juni 2016

Book review "Life on sneakers" & mijn eigen life on sneakers

Eventjes een weekje adempauze genomen. Er werd geschreven, maar dan vooral met het oog op mijn examen (waarvoor ik dus geslaagd ben) en solliciteren. Maar later meer daarover ;)

Met een cadeaubon die ik kreeg voor mijn verjaardag kocht ik het boek "Life on sneakers" van Evi Renaux, de straffe madam achter de blog Rue No. Ik begon er onmiddellijk in te lezen, maar legde het na 1 pagina weg. Het sprak me wel aan. Maar net iets te veel eigenlijk. Het leek me een te grote confrontatie en dus zette ik het in de boekenkast.

Twee weken geleden had ik een baaldag. Zo eentje waarbij ik mijn zetel niet uitkwam. Eentje waarbij ik het liefst in mijn deken wou verdwijnen. Met een tasje koffie. En een boek. Dat boek werd dus "Life on sneakers".






Het gaf me kippenvel, deed me regelmatig een traantje wegpinken en gaf me vooral een gevoel van (h)erkenning. Het maakte me een beetje opstandig, want het is potverdorie niet simpel zo een onzichtbare ziekte. (En ja: een burn-out is echt een ziekte. Ik ben niet lui of zwak. Ik ben gewoon ziek). Als ik 1 cent zou hebben gekregen voor elke ongepaste opmerking de laatste maanden, wel dan zou ik aardig wat hebben verdiend.

En het zette me aan het denken over mijn eigen leven. Want ook ik zei mijn leven op (figuurlijke) high heels enkele maanden geleden vaarwel. Kleedje en rokjes komen minder vaak de kast uit en hebben ruimte gemaakt voor jeans en tshirts. En dat gestylde haar voor mijn weerbarstige semi-krullen of een nog makkelijkere messy bun.

Een jaar geleden holde ik mezelf voorbij. Niets was me te veel, ik deed het allemaal. Van uitblinken op mijn job tot een rijk gevuld sociaal leven. Van familiebezoekjes tot mijn huishouden. Hobby's en de daarbij horende events, workshops, marktjes, ... Ik hoorde vaak "Hoe doe jij dat toch allemaal?'. Wel, dat vraag ik, sneaker me, me nu ook af: hoe die high heeled me dat deed.

Als ik nu terugblik dan besef ik dat ik niet bewust leefde. Ik was met zo veel dingen bezig en genoot van geen enkel moment. Want daar had ik de tijd niet voor. Een film of een serie kijken ging gepaard met een andere bezigheid, een was plooien tijdens het telefoneren, sporten en mailtjes beantwoorden, ... Ik dacht de touwtjes in handen te hebben en had mijn hele leven gepland. Rusten, dat zou ik later wel doen.




Tot mijn lichaam het begaf en ik plots niet anders meer kon dan rusten. Ik dacht een weekje te rusten, wat vitamientjes nemen en hop er weer tegen aan. Maar die week werd een maand & die maand werden er 2, 3, ... en ondertussen zitten we bijna 10 maand verder. Burnout volgens de dokter, de psychologe en de controlearts. Mijn hoofd aan 300 km/h en mijn lichaam kan dat niet. Willen, maar niet kunnen.

En tijdens die dagen, ontstond sneaker me. Dagen waarop ik de zetel amper uit raak. Waarop er een vermoeidheid in mijn lichaam hangt die ik niet kan omschrijven. Waarop mijn hoofd pijn doet en mijn spieren stram zijn. Waarop ik tussen mijn dutjes moet rusten en daar zelfs moe van word. Of waarop ik zoals vorige week 13 uur slaap, 1 uur wakker ben en daarna weer een dutje doe van 3 uur. 

Het heeft lang geduurd om het te aanvaarden, maar het is wat het is. Mijn lichaam is momenteel mijn baas en ik moet er naar luisteren. En dat is ok. Als ik opsta met maar 3 lepeltjes, kan ik er geen 10 gebruiken. En als ik weet dat ik voor het komende weekend heel wat lepels ga nodig hebben, probeer ik ze door de week zo veel mogelijk op te sparen door rustmomenten in te lassen. Maar dat is natuurlijk niet altijd een garantie op succes. (En voor wie nu compleet geen idee heeft waar ik het over heb, moet maar eens doorklikken naar deze blogpost van LisanneLeeft).



Ik heb eigenlijk maar 1 woord nodig om dit boek te beschrijven: prachtig.
Prachtig verhaal.
Prachtig geschreven.
Prachtige layout.
En vooral: prachtige madam!

Lazen jullie het boek ook? Herkenden jullie jezelf er in? Of net helemaal niet?

Liefs,
Miss Pixie

P.S.: Nog eens allemaal bedankt voor het invullen van de enquête ;) De reacties deden deugd <3


6 opmerkingen:

  1. Ik heb vorige week van woensdagochtend tot vrijdagvoormiddag geslapen. Uitgeput van een dagje naar het ziekenhuis te gaan. Ondertussen heb ik die dingen leren aanvaarden en (h)erkennen. Nu moet ik woensdag weer naar het ziekenhuis dus donderdag maar niets ingepland. Wat ooit ook werd bestempeld als burn-out bleek uiteindelijk iets anders te zijn. Hopelijk kom je er gauw en sterker terug uit! Xx

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Eerst een knuffel voor je. En ja ik heb het boek ook gelezen, hier en daar herkenbaar, af en toe een traan. Naar je lichaam luisteren is belangrijk. xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Aanvaarden dat het even niet meer gaat zoals vroeger, dat je nu naar je lichaam moet luisteren en niet omgekeerd is het moeilijkste. Dus als dat al lukt ben je goed bezig, weet ik uit ervaring ;-)
    Ik heb het boek ook gelezen. Het is het persoonlijke verhaal van Evi, maar net zoals bij jou was het voor mij ook heel herkenbaar. Het boek is heftig, maar o zo'n aanrader. Ik schreef er ook iets over op m'n blog in april.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik had de cover wel al eens zien passeren, maar ik wistnog niet waar het eigenlijk over ging. Bij ik het misschien wel eens vastnemen. Maar wanneer die gelegenheid zich voordoet want ja: de baby, het huishouden, het herstellen van de bevalling, de bezoekjes en toch af en toe eens even zelf-tijd wat dan druk wordt ingevuld door snel wassen, snel even iets naaien, een klein dutje en weer terug naar de baby.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik las het boek nog niet, er staan er hier nog een aantal te wachten om gelezen te worden, maar binnenkort op vakantie zal het zeker lukken.
    Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd ook regelmatig bots. Er zijn weken dat ik in alles lijk te slagen, werken, hobby's, kinderen, was, plas, koken, .... en soms lijkt het me niet te lukken om alle ballen in de lucht te houden. Dan crash ik even, doe ik alleen het hoogstnodige en vind je me terug in mijn zeteltje onder een dekentje. Eerst moest ik er ook aan wennen, kon ik wel huilen van ellende, nu geef ik er gewoon aan toe, niks kan zo deugd doen als rust. Rust in mijn lijf, rust in mijn hoofd. Om er dan na een tijdje weer tegen te kunnen.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Ik heb het nog niet gelezen, heb het precies al te vaak zien passeren en dan ontbreekt de goesting soms. Eigenlijk onnozel he...
    Al neemt het niet weg dat ik mij wel herken in wat jij schrijft en dus mogelijk ook in wat in haar boek staat. Misschien toch maar eens vastnemen de volgende keer dat ik het zie :)

    BeantwoordenVerwijderen